دلتنگ نوشته های آریانا

خونواده َت فقط چرخشای 180 درجه ای اخلاقی وُ بدخُلقیای یه دفعه ایت رو می بینن ؛ نه اَشکای یواشکی وُ ردِ خط خطی هایی که بعد از 4 ماه دوباره رو مُچِ دستِ چپت ظاهر شدن ... خونواده ای که همیشه ی خدا ازَت انتظارِ خوب بودن و خوش اخلاقی دارن، چطور میتونن علائم افسردگی شدیدت رو -که با یه سرچِ کوچولو تو اینترنت فهمیدی داره به سمتِ دوقطبی شدن پیش میره- ببینن ...؟! چشمات می سوزن ... قلبت میسوزه ... زخمای روی مُچ دستت میسوزه ؛ ولی ازت توقع دارن بخندی ... بلنــدِ بلنــدِ بلنــد ...

دلتنگ نوشته های آریانا...

چهار ماه پیش بهِش گفتم : "باید برَم پیش روانشناس ... حالم اصلا خوب نیست ..." عاقل اندر سفیهانه نگاه َم کرد وُ گفت : "چرا ...؟! روانشناس چه کارِ خاصی میتونه بکنه ...؟!" نمیتونست دَرک کنه که دارم از درون می پاشم ... جدی نگرفت وُ فراموش کرد ... منَم دوباره -مثلِ همه ی این سال ها- اون ماسکِ لعنتیِ همیشه خندون رو زدم به صورتم و سعی کردم به خودم بقبولونم که "همه چی داره خوب پبش میره ... این همه آدم، با مشکلاتِ بدتر از تو ... زندگیت رو کن دختر ...!" امّـــــا نشد ... دیروز منفجر شدم ... یهویی ... بدونِ این که دستِ خودم باشه، به همه پَریدم ... جا خورد ... بهِش برخورد ؛ بدونِ این که دَرک کنه دلتنگ نوشته های آریانا...

بعد از آخرین پُستی که تو کانال، درباره حالِ بدَم نوشتم، مهندس صفر و یک تو کانالش نوشت :"تلاش می کنم از افرادی که از مشکلاتِ روحی و گِره های شخصیتی رنج می برَن، فاصله بگیرم ... خواه ناخواه روی آدم تاثیر میذارن ..."این نوشته حتی اگه در ارتباط با نوشته من هم نبوده باشه، ولی گویای یه حقیقتِ تلخه ... که تهِ تهِ همه ی دوستیا همین جاست ...! یاد می گیری که از کَسی انتظارِ همدردی وُ همفکری نداشته باشی ... که آدم ها وظیفه ی دلسوزی یا دلداری دادن بهِت رو ندارن ... این شوک های گاه و بیگاه، تلنگرای خوبیَن برای وقتایی که یادت میره یه مرزی بین دنیای واقعی وُ مَجازیت قائل بشی ... دلتنگ نوشته های آریانا...

یکشنبه هفته قبل Speaking ِ آیلتس رو دادم وُ شنبه (دو روز پیش) آزمون Written ِش رو ... فوق العاده سخت بود ... خیلی خیلی سخت تر از آزمونِ آزمایشی حتّی ...! واقعا امیدی ندارم ... حتی به 6.5 ...! مَنی که 8-7 ماه جون کَندم برای 7 ...

دلتنگ نوشته های آریانا...

هنوزَم وقتی بهش فکر می کنم، یه لبخندِ لعنتیِ از سرِ ذوق، بی اجازه میشینه رو لبم ... چند سال گذشته ...؟! چرا نشد که بعد از این همــــــــه سال، کَسی واقعـــــا جایگزینش بشه ...؟! که همونجور با یه نگاهِ ساده َش، هزار بار رنگ عوض کنم و تهِ دلم غَنج بره از شیرینی مهربونیِ تو چشماش ...؟! چرا هنوزَم که اسمش میاد، قلبم میریزه و گوش تیز می کنم برای بیشتر شنیدنِ ازَش ...؟! چرا هنوزَم اسیرِ عشقِ یه طرفه ای َم که ازدواج کرد، جدا شد وَ هنوزَم نمی دونه که یه نفر، 12 ساله که مخفیانه عاشقشه ...؟! نَفَسم،بَندِ نَفس های کَسی هستکه نیـست ...!شاعر : احسان کمالمنبع : http://7fanoos.mihanblog.com دلتنگ نوشته های آریانا...

عکسای اینستاگرامم دوباره سیاه وُ سفید شدن ... یه مُشت عکسِ از نظرِ دیگران بی معنی که فقط روحیه ی خاکستریِ همیشه افسرده َم رو نشون ِشون میده ... تو ذوقِ شون میخوره وقتی هر از گاهی چهره واقعیِ دختری رو میبینن که احتمالا همه ی عمُر فکر می کردن مثل کفِ دست میشناسنش ...!

دلتنگ نوشته های آریانا...

دلم میخواد برَم ... یه جای دورِ دورِ خیلـــــــــــی دور ... مثلِ این دخترکِ چتر به دستِ گوشه وبلاگ ... حداقل اون باهوش تر از مَنه ... دَرسش رو خوب یاد گرفته که یه وقتایی، اصرار به ایستادگی و مقاومت در برابر مشکلات، باعثِ قَوی تر شدنِ تو وُ بالا رفتنِ عزت و احترامت تو ذهن دیگران نمیشه ... کَسی نبود که بهِم یاد بِده یه موقعیتایی تو زندگی هست که فقط باید فرار کنی ...! از خودت و بقیه ...! اگه بمونی و گارد بگیری برای ادامه دادن و جنگیدن، فقط خودت رو ضعیف تر کردی و امیدت رو ناامیدتر ... یه وقتایی، تغییر بی معنی میشه ... به جای جون کَندن برای حل مساله، صورت مساله رو پاک کن و دلتنگ نوشته های آریانا...

همه ی آدما، تو یه بُرحه از زندگی، تو اوجِ درموندگی و پریشون حالیِ روحی، تصمیم می گیرن یه دَنده عقب به گذشته بگیرن ... برَن وُ انقـــــــدر برَن تا برسن به همون نقطه ای که مجبور شدن مهم ترین تصمیم زندگیشون رو بگیرن ... نقطه ای که مجبورشون کرد مسیر زندگیشون رو برای همیشه تغییر بدَن ... به خاطر خودشون ... به خاطر دیگران ...! من تا 6 سالگی عقب رفتم ... تا مُبهم ترین خاطراتِ بچگی ...!

پ.ن. چه وبلاگ افسرده ای ...!

دلتنگ نوشته های آریانا...

اَحمقانه َست ... دلم برای چیزایی تَنگ شده که هیچ وقت تجربه َشون نکردم ...!

دلتنگ نوشته های آریانا...

کاش می تونستیم دَرک کنیم که همه ی آدما حق دارن که یه روزایی از زندگیشون رو خوب نباشَن ...! که اون آدمِ آرومِ شاد وُ خندونِ محجوب همیشگی نباشن ... همه ی آدما احتیاج دارن که یه روزایی از دَنده ی چپ بیدار شَن ... تا شب یه اَخمِ عمیق رو صورتشون باشه و به زمین و زمان گیر بدَن ...! به آدمای اطرافتون اجازه بدین که یه روزایی از سال رو برای خودشون باشن ... باهاشون مُدارا کنین و دَرکِشون کنید ... این آدما خیلی خیلی ضعیف تر از شمان ... این آدما هم خسته میشَن ... بهِشون اجازه بدین که یه ساعتایی رو با خودشون بگذرونن تا آروم بشن که بتونن یه نَفَسی بگیرن وُ جونِ دوباره نقش بازی کردن دلتنگ نوشته های آریانا...